there is no hope for us

Witam po raz kolejny.

Znów napisałam porąbanego one shota, cóż, w środku nocy, więc jest krótki i niezbyt normalny. Miał być dłuższy, ale doszłam do wniosku, że dopisując coś, tylko go zepsuje. Indżoj.

„3 października

W szkole jest nowy chłopak, Frank. Lubię go, fajnie się z nim rozmawiało. Spotkaliśmy się wychodząc ze szkoły i jakoś tak znaleźliśmy wspólny język. Lubi tą samą muzykę i nawet ubiera się w podobnym stylu! Gadaliśmy też o komiksach i paru innych rzeczach. Może się zakumplujemy, fajnie by było.”

Nowa szkoła, nowi ludzie, nauczyciele… Ale chyba nie będzie tak źle. Siedzę teraz w sali chemicznej, oglądam wszystko i wszystkich. Nauczycielka wydaje się być miła, dość młoda pani Fuentes nie wrzeszczy na nas i tłumaczy zrozumiale materiał. A klasa… cóż, jak w każdej innej szkole, uczniowie dzielą się na takie jakby grupy. Na tyłach, niedaleko mnie, siedzą sportowcy.

Chyba są spoko, ale nie wiem, czy mnie polubią. Jest tam taki jeden chłopak, który raz się nawet do mnie uśmiechnął.

Mniej więcej na środku Sali siedzą dziewczyny z obcisłymi ciuchami i makijażem zapewne cięższym od Slayera. Nie trzeba komentować

Przede mną znajdowała się niewielka grupa wyrzutków, mieli talent, nie mieszali się z innymi, chcieli się wyróżnić, więc ich źle ich potraktowano. Rozumiem ich.

Reszta to „kujony”, kilka mniejszych grupek i, na szarym końcu, ja.

Nie zauważyłem nawet, jak szybko minęły lekcje. Dziś jeszcze z nikim nie rozmawiałem, ale może w końcu ktoś zagada…

-Hej! – usłyszałem za sobą głos jakiegoś chłopaka. Obróciłem się i zobaczyłem, że to on uśmiechnął się do mnie wtedy. –Jestem Gerard.

-Cześć, Frank. - uśmiechnąłem się miło do niego.

-Wracasz już? Możemy pójść razem, jak chcesz - zaproponował. Ktoś jednak chciał ze mną gadać, i to od tak zwanych sportowców, super! Wydawał się być fajnym gościem. Pokiwałem głowa i ruszyliśmy w stronę wyjścia.

-Ej, to naszywka The Misfits? I Iron Maiden? - zapytał zauważając loga zespołów na mojej torbie.

-Tak, słuchasz ich? - rozpromieniłem się.

Kto wie, może się zaprzyjaźnimy?

"10 października

Nie wiem, co mam robić, czy to jakieś zauroczenie? Ale to pół biedy... Nikt nie może wiedzieć. Oni go nienawidzą, bo chodzą plotki, że jest gejem. W innej sytuacji bym się ucieszył z jego orientacji, ale nie teraz.

Oni są niebezpieczni."

O co chodzi? 

Czuję się, jakbym przyszedł do szkoły brudny, czy coś. Wszyscy mnie unikają, wiem, że tydzień temu było podobnie, ale miałem Gerarda. A teraz rzucają mi pogardliwe spojrzenia i kilka razy słyszałem przezwiska.

-Ciota - mruknęła jakaś dziewczyna.

Co się tutaj do cholery działo?! Gerard trzymał się swoich, także gardzących mną, ale nic nie robił. Nie dziwię mu się.

-Pedał! - krzyknął ktoś zza moich pleców i popchnął tak, że prawie upadłem.

O nie. Nie, nie, nie!! A co jeśli oni wiedzą, że wolę facetów? To pewnie dlatego tak cały czas mnie obrażają. Ale skąd by wiedzieli?!

Dziś wracam sam, Gerard ma trening... Zresztą i tak nie miałbym na co liczyć.

Myślałem o nim całą noc, nie wiem, dlaczego. Boję się, że mi się podoba. Tylko tego brakuje...

"6 listopada

Każą mi to robić, każą go krzywdzić. Nie chcę... On nie może cierpieć... Ale nie umiem nic zrobić"

Dostałem z łokcia w brzuch. Skuliłem się i nie próbowałem już uciekać. Słyszałem jakieś krzyki, nie rozumiałem dokładnie... Mówili do Gerarda... Poczułem, jak ktoś podnosi mnie i po chwili klęczałem, trzymając się za brzuch, na środku korytarza szkolnego. Zobaczyłam zbliżającego się do mnie Gerarda. W jego oczach był... smutek? Czy to możliwe? Pewnie to zwidy, zakochiwałem się w nim jeszcze bardziej, cały czas... Nawet, jeśli ze mnie szydził.

-Zrób to, Way! No dawaj, boisz się zasranego pedała?

Kopnięcie w brzuch. 

Zaczynam płakać.

Kolejne uderzenie.

On mi to zrobił.

Jedyna osoba, z którą kiedyś mogłem rozmawiać. Na której mi zależy.

Teraz leżę na podłodze.

Nic już się nie liczy.

Straciłem nadzieję na miłość.

Na wszystko.

"9 grudnia

Nie daję rady.

Ranię go, więc zacząłem ranić siebie.

Czemu nie potrafię tego przerwać?!

Nie wiem, ale karam się za to.

Za każdą łzę w jego oku.

Nikt nie może wiedzieć, jak słaby jestem!"

Jest coraz gorzej. Wszystko mnie przytłacza. Gerard już na mnie nawet nie patrzy. A ja go kocham. On ma w dupie moje uczucia, ale przecież nie jest gejem, a nikogo do miłości nie zmuszę. 

W szkole sytuacja taka sama.

Przeżyłbym to spokojnie, gdyby był przy mnie.

Ale jest oprawcą.

I nikt mi już nie pomoże.

"21 maja

To już mnie wykańcza. Chcę pomóc Frankowi, kocham go tak strasznie... Ale nie potrafię, poza tym na pewno tego nie odwzajemnia. Cierpi przeze mnie, to ja go tak ranię.

Całe noce płaczę i zadaję sobie ból.

Wołam o tą cholerną pomoc, 

ale tylko on mnie może naprawić."

Jestem na skraju wytrzymania. Nie wiem co robić.

Gerardzie, pomóż, proszę!

"25 maja

Już koniec. Koniec wszystkiego. 

Poddaję się. Tak nie da się żyć.

Skończę jak tchórz.

Kocham Cię, Frankie."

Już nie martwię się o to, co powie rodzina. To egoistyczne, bo będą się pewnie załamywać, obwiniać i zastanawiać, dlaczego.

Bo kocham Gerarda.

~~~*~~~*~~~

Stoję na moście, chłodne powietrze owiewa moją zadziwiająco spokojną twarz. Opieram się o barierkę.

Ktoś jest obok.

Odwracam wzrok i widzę Gerarda.

Wykończonego, wygląda strasznie, ale ciągle na swój sposób pięknie. 

Widzę, co chce zrobić.

I już wiem, że nie ma dla nas nadziei.

-Razem? - zapytałem, chwytając go delikatnie za rękę. 

-Razem.

Skaczemy.